Duvel van Stilte

“Duvel van Stilte / Diavolul Meu Dulce” Verse I In ’t donker van Sint-Niklaas waar de straten ruiken naar regen en bier, ik zeg zacht tegen de nacht: “Ge zijt hier weer, hé.” Nu cu coarne, nu cu foc ieftin de iad. Maar met ogen die alles zien wat mensen verstoppen onder hun fatsoen. Umbra venit. Umbra ridet. And damn, ik moest lachen. Want ge zijt geen monster. Ge zijt gewoon eerlijker dan de meeste mensen, godverdomme. ⸻ Verse II Diavolule, tu dansezi în liniște ca o idee care refuză să moară. Ge fluistert: “Waarheid is nooit proper.” En ik zeg: “Ja, fuck, dat wist ik al.” Your voice tastes like midnight wine. Ca vinul roșu uit een glas dat breekt op de vloer maar toch nog schittert. Umbra mea, amor obscur. Ge pakt mijn hand niet zacht maar correct. ⸻ Pre-Chorus Geen hemel. Geen excuses. Just breath. Merde… dit voelt te echt. ⸻ Chorus Duvel, mijn duvel, ge zijt geen vijand. Ge zijt het vuur dat zegt wat niemand durft. Diavolul meu dulce, nu mă arde. El mă vede. And fuck, dat is gevaarlijk mooi. Ik dans met u tussen schuld en vrijheid zoals twee sterren die weigeren te vallen. ⸻ Verse III In Umbra-Lingua fluistert de nacht: “Velorum tenebris, cor verum nascitur.” Uit duisternis wordt het hart eerlijk. Ge zegt: “Angels liegen soms.” Ik zeg: “Ja… en mensen ook.” But devils? They laugh. Hard. Brutal. Beautiful. Godverdomme wat is dat bevrijdend. ⸻ Bridge Misschien hou ik niet van u. Misschien hou ik van de spiegel die ge mij geeft. Peut-être que l’enfer est juste lucidité. Of misschien ben ik gewoon een mens die durft kijken. ⸻ Final Chorus Duvel, mijn schaduwvriend, ge zijt geen einde. Ge zijt de vraag die nooit slaapt. Diavolul meu, nu pleca. Blijf zitten hier aan deze tafel van nacht. We drinken stilte, truth, and a little fucking courage. En de sterren boven Sint-Niklaas knipogen alsof ze weten dat liefde soms groeit op de donkerste plaatsen. 🌑🔥